Livre
Néerlandais

De allerlaatste caracara ter wereld

Peter Verhelst (auteur)

De allerlaatste caracara ter wereld

Genre:
De arts Victor Duval is jaren geleden aangekomen op een klein tropisch eiland, waar hij bevriend is geraakt met Patrix Coriolan, priester, en met Madame, uitbaatster van een koffiehuis. Op een dag gaat Cassandra Vital, een inheemse vrouw die haar geliefde aan de zee heeft verloren, op het strand met haar rug naar het eiland staan. Wanneer er dan plotseling vrouwen beginnen aan te spoelen 'zoals de
Titre
De allerlaatste caracara ter wereld
Auteur
Peter Verhelst 1962-
Langue
Néerlandais
Édition
3
Éditeur
Amsterdam: Prometheus, 2012
154 p.
ISBN
9789044620535 (paperback)

Commentaires

Paradise Lost op een onbestemd eiland

Hoe kan het kleine individu, op zoek naar zijn portie geluk, zich handhaven in een wereld die te groot voor hem is? De nieuwe Peter Verhelst - een grand cru - geeft het begin van een antwoord.

Goed nieuws is er voor wie houdt van het magische taaluniversum van Peter Verhelst, maar de laatste jaren kopje-onder ging in zijn al te ambitieuze romans Zwerm (2005) en Huis van de aanrakingen (2010). De schrijver heeft een novelle af, een boekje van amper 155 pagina's, en het is smullen van de eerste tot de laatste letter. Want het meandert niet meer alle kanten op, de ballast is overboord gegooid. De allerlaatste caracara ter wereld is een helder, rechtlijnig verhaal dat tegelijk onmiskenbaar een Verhelst grand cru is. Zijn woorden strelen de geest, zijn poëzie betovert als vanouds, de plot is erudiet en mysterieus en levert een intelligent commentaar op de hedendaagse mens en zijn verwrongen houding in dit verwarrende tijdsgewricht.

In De allerlaatste caracara ter wereld neemt Verhelst ons mee naar een onbestemd tropisch eiland. Het is er wild en warm en onwezenlijk mooi. "Fregatvogels zetten zich één voor één van de boomkruinen af en zeilen boven de suikerrietvelden we…Lire la suite

Prachtig geweld

Zwijgende vrouwen spoelen aan in De allerlaatste caracara ter wereld, de nieuwe Peter Verhelst.

Er zijn dichters die geweldige romans kunnen schrijven. Over die van Hugo Claus wordt soms wat schamper gedaan, maar je kan ze niet lezen zonder bewondering te voelen voor de adembenemende beelden die hij over de bladzijden strooit. Peter Verhelst kan dat ook. 'Het is een ochtend als elke andere', schrijft hij, om zich vervolgens een bladzijde te laten gaan in beschrijvingen van die doodgewone ochtend: 'voor de bloemkelken hangen kolibries als trillende metaaldeeltjes', 'fregatvogels zetten zich één voor één van de boomkruinen af en zeilen boven de suikerrietvelden weg', enzovoort. Verhelst laat de woorden als wijn walsen in het glas van zijn kunst.

Aan het begin van zijn nieuwe roman, De allerlaatste caracara ter wereld, staat een vrouw op het strand van een Caribisch eiland, misschien Martinique. Noemen ze die eilanden niet 'bovenwinds'?

De vrouw op het strand, Cassandra, noemt de namen van winden: tramontane, bora, chinook... De wind die haar, volgens de verteller, h…Lire la suite

De allerlaatste caracara ter wereld ****

AANGESPOELDE LEVENS - Sprookjes voor verwarde tijden, zo zou je de boeken van Peter Verhelst kunnen noemen. Want wat doe je wanneer er zoals in 'De allerlaatste caracara ter wereld' opeens vrouwen aanspoelen op het strand?

Nee, het eiland waar de nieuwste novelle van Peter Verhelst speelt is Lampedusa niet, maar ook al ligt het aan de andere kant van de wereld, soms begint het er toch wat op te lijken. Het is een van die vele Caribische suikerrieteilanden waar het elke dag zomer is en iedereen 's ochtends met een glimlach uit bed springt. Of lijkt dat alleen maar zo? Tussen de inheemse bevolking, waarvan de goedlachse Madame met haar koffiestalletje een wezenlijk deel uitmaakt, wonen twee vreemdelingen, de priester Patrix Coriolan en de Belgische arts Victor Duval. Ze zijn restanten uit een duister koloniaal verleden, lang voor Boy Santos Bolivar de wapens opnam tegen de Fransen en de onafhankelijkheidsstrijd bijzonder traag helende wonden naliet.

Op het strand staat een vrouw met de rug naar het eiland. In haar ooghoeken gedroogde bloedkorstjes veroorzaakt door de zilte wind, en misschien ook wel door verdriet, omdat haar minnaar de zee op ging om Irrawaddydolfijnen te vangen voor haar bruidss…Lire la suite

Met de novelle De allerlaatste caracara ter wereld keert Peter Verhelst, na het vormexperiment Zwerm (2005) en het labyrintische Huis van de aanrakingen (2010), terug naar ongecompliceerd sprookjesachtig proza waarin het verlangen, tegen beter weten in, centraal staat.
Op de kustlijn van een exotisch eiland — Guadeloupe, Martinique? — richt de jonge vrouw Cassandra Vital zich tot verschillende windsoorten: ‘Chinook. Meltemi. Pampero. Barber. Terral. Poniente.’ Maar de wind die op haar schouders neerstrijkt, is de Caracara-wind. De caracara verwijst hier zowel naar een uitgestorven valkachtige als naar een al even moorddadige wind: ‘Caracara: het geluid van een door vlees en botten knippende schaar.’ Eerstdaags spoelt een stomme vrouw aan op het eiland, Polyxena. Ze wordt later gevolgd door drie andere vrouwen, allen ‘zussen’ van Cassandra, en nog later door in totaal drie jonge meisjes. De aangespoelde vrouwen en meisjes worden verbonden met de Griekse mytho…Lire la suite
De nieuwe novelle van Verhelst (1962), Vlaams dichter, romanschrijver en theatermaker, speelt op een Caribisch eiland (Martinique?). Victor Duval, Belgisch arts, is bevriend met Patrix Coriolan, priester, en met Madame, uitbaatster van een koffiehuis. Ze zijn geboeid door het gedrag van Cassandra Vital, die op een extreme manier op het strand rouwt om het verlies van haar man. Alles verandert als Cassandra plotseling gezelschap krijgt: eerst van Polyxena, een mysterieuze, sprakeloze vrouw die vissers in hun net vinden, en daarna van aangespoelde bruinvissen, dolfijnen, vrouwen en kinderen. De commissaris probeert orde op zaken te stellen en sluit de bootvluchtelingen op. Dan vertelt Madame haar trieste levensverhaal, waarin Duvals vader, een legerofficier met een dubieuze kunstverzameling, een rol speelt. Heeft hij nog een toekomst met Cassandra? Sprookjesachtig verhaal over zwijgende vrouwen en wrekende winden, fragmentarisch opgebouwd en verteld in vaak impressionistische, poëtische…Lire la suite

À propos de Peter Verhelst

CC BY-SA 4.0 - Image by Filip Naudts

Peter Verhelst est un poète, romancier et dramaturge belge d'expression néerlandaise né à Bruges le 28 janvier 1962.

Il a remporté de nombreux prix littéraires, parmi lesquels le Gouden Uil en 2000 pour Tongkat et le prix Herman de Coninck en 2009 pour Nieuwe Sterrenbeelden.

Bibliographie

Poésie

  • 1987 - Obsidiaan
  • 1989 - OTTO
  • 1990 - Angel
  • 1991 - Witte bloemen
  • 1992 - Master
  • 1994 - De boom N
  • 1996 - Verhemelte
  • 1997 - Verrukkingen
  • 2003 - Alaska
  • 2008 - Nieuwe sterrenbeelden
  • 2011 - Zoo van het denken

Prose