Livre
Néerlandais

De qualastofont

Een Belgische professor die grensverleggend onderzoek doet, is een lang weekend bij zijn familie op een boerderij.
Titre
De qualastofont
Auteur
Herman Brusselmans
Langue
Néerlandais
Édition
3
Éditeur
Amsterdam: Prometheus, 2013
175 p.
ISBN
9789044624267 (paperback)

Commentaires

Pijpen of doodschieten

Herman Brusselmans mag dan wel de zelfverklaarde 'befkoning van Vlaanderen' zijn, nog beter past hem de eretitel van 'hardst werkende schrijver' van de Lage Landen. Twee romans per jaar, acht lopende columns in talloze media, en wellicht is hij ook een van de drukst geïnterviewde Vlaamse schrijvers. Zijn lange manen en uitgesproken meningen doen het nog altijd behoorlijk goed op de covers van dag- en weekbladen. Dit weekend spotten de societyrubrieken zelfs Astrid Bryan in een Brusselmans-T-shirt.

Amper hebben we Mogelijke memoires op onze boekenplank bijgezet of Brusselmans bestookt ons met De qualastofont, een "kleine roman over grootse mensen". Liet het semi-autobiografische Mogelijke memoires een voorzichtige koerswijziging zien - de rijkelijke porties bullshit waren opvallend anders gedoseerd - dan is het in De qualastofont opnieuw business as usual. Van de pot gerukte grappenmakerij, een salvo van ongerijmde dialogen en monsterdosissen politiek incorrecte, doorgekookte…Lire la suite

Een tulp, met stengel en al

In zijn 64ste boek beschrijft Herman Brusselmans enkele dagen uit het leven van een qualastofontonderzoeker.

Het gaat er weer erg vrouwvriendelijk aan toe in De qualastofont, de nieuwe Brusselmans, waarin vrouwen onder meer worden aangeduid met de termen 'verschrikkelijk takkewijf', 'stinkende trut', 'invalide flapdrol', 'pittig wijfje', 'onwetende teef', 'smoelkever', 'lelijke koe', 'demente trol', alsmede 'troelebees'. De hoofdpersoon, Carlos Gardeboe, is in de dertig en nog maagd, maar dat betekent niet dat hij niet weet wat je met een vrouw kunt doen. 'Zolang seks prettig en tegendraads is, ben ik er een voorstander van. (...) een tulp in haar hol duwen, met stengel en al, daar kan niemand wat op tegen hebben.'

Niet erg verfijnd, allemaal. Wel grappig. Brusselmans verontschuldigt zich trouwens zelf voor zijn personages: 'ik kan er weinig of niks aan veranderen. Als er een paar rails gelegd zijn moet er wel een trein op rijden. Waar de roedel komt, dan verschijnen de wolven. De dweil vraagt om een open kraan.' En: 'Je zal maar met zulke personages zitten. Ik moet ermee verder, en…Lire la suite

De qualastofont

De qualastofont *

Er zijn studenten die beweren dat ze hun cursus studeren door hem 's avonds onder hun hoofdkussen te leggen. Klein bier in vergelijking met de manier waarop Brusselmans boeken schrijft: door na zijn laatste sigaret het hoofd op een pak onbeschreven papier en een pen te laten rusten. Of zo lijkt het toch, afgaande op zijn laatste roman. Op automatische piloot heeft hij het hier over de manier waarop een wetenschapper een verlengd weekend zoek maakt: door naar het voetbal te gaan, zijn vroeg demente tante te bezoeken en met zijn oma naar Maastricht te trekken omdat ze de fantastische schrijver Bertus Lomp wil pijpen. Op de cruciale momenten valt er iemand van de trap en het eindigt allemaal in bloed en tranen. Verder bevat dit boek eeuwige waarheden als dat goeie vrouwen niet aan appelbomen groeien en dat die bomen trouwens ook niet meer als vroeger zijn, zeker wanneer je er rekening mee houdt dat een goeie vrouw een champagnefles kan…Lire la suite

Een grootse opzet had Herman Brusselmans niet voor ogen toen hij De qualastofont schreef. Het is een bescheiden roman, nagenoeg een novelle, die over een lang weekend in het komische leven van de jongste hoogleraar aan de Gentse Rijksuniversiteit verhaalt. Brusselmans staat gekend jaarlijks twee boeken uit te brengen die elkaar vaak in toon gepast afwisselen. Dit werk is inderdaad minder ernstig dan de autobiografie Watervrees tijdens een verdrinking, die eraan voorafging. Het is een lichtvoetig en eigenaardig boek. Dat men hier iets origineels in handen houdt, wordt bij het lezen snel duidelijk.
De qualastofont introduceert Carlos Gardeboe: professor, maagd, en mondig protagonist zoals men die in Brusselmans’ romans verwacht. Hij woont nog steeds bij zijn ouders op een Waarschootse boerderij, maar gelooft steevast dat hij met zijn onderzoek naar de qualastofont de wereld zal veranderen. Wie of wat dat precies is, komt de lezer pas op de laatste…Lire la suite
Herman Brusselmans (1957) is amper bij te houden. Hier is alweer een nieuw roman. Dit keer is de hoofdpersoon een Belgische professor, Carlos Gardeboe. Hij wordt gevolgd gedurende een lang weekend waarin hij een bezoek brengt aan zijn familie op een boerderij. In zijn dagelijkse leven doet hij grensverleggend onderzoek naar de qualastofont (in de laatste bladzijden wordt uit de doeken gedaan wat dat is). Het is een foute man, deze professor. Hij beschikt, tot zijn frustratie, nog steeds over zijn maagdelijkheid. Een rijk verbeeldingsleven staat daar tegenover. Zijn vader, moeder, grootmoeder zijn ook al erg en over hun onmacht wordt met verve verteld. Een vage ik-figuur op de achtergrond houdt de vertellersrol bij elkaar. Het is me het gezelschap wel. In het lange weekend worden de verrichtingen van de professor (van bier drinken, ruziemaken, ziekenhuisopname tot een bezoek met zijn grootmoeder aan de auteur Bertus Lomp in Maastricht) beschreven. Het boek is intussen tamelijk stuurloo…Lire la suite

À propos de Herman Brusselmans

CC BY-SA 3.0 - Image by Michiel Hendryckx

Herman Frans Martha Brusselmans (né à Hamme, le 9 octobre 1957) est un écrivain belge flamand.

Biographie

D'abord joueur de football (Vigor Hamme et Sporting Lokeren), son travail de bibliothécaire dans un ministère lui inspire le roman qui le fait percer, De man die werk vond (1985), dont le héros, Louis Tinner passe son temps à boire et à fantasmer sur la distributrice de café.

Dès ce livre, Brusselmans est considéré comme un des innovateurs de la littérature flamande, avec Tom Lanoye et Kristien Hemmerechts. Son œuvre est marquée par un fort caractère autobiographique et a pour thèmes récurrents l'alcool, le sexe et l'ennui. Un autre de ses sujets de prédilection est la vie dans la campagne flamande dans les années 1970, comme dans Het einde van mensen in 1967 (1999).

Outre sa prolificité (septante-cinq de ro…En lire plus sur Wikipedia