Silvana is een van de honderden vrouwen die jaarlijks uit alle hoeken van Italië naar de Povlakte komen om er gedurende zes weken mee te helpen met de rijstoogst. Ze werkt er als opzichtster. Op een dag mengt Francesca, het vriendinnetje van juwelendief Walter, zich onder de seizoenarbeidsters. Zij proberen beiden uit handen van de politie te blijven. Maar Silvana begint al snel iets te vermoeden.
Langue
Italien
Éditeur
[Amsterdam]:: Homescreen, [jaar van uitgave niet vastgesteld]
1 dvd-video : zw/w.
Date d'enregistrement
1949
Durée
105 min.
Note
Italiaans gesproken, Nederlands ondertiteld
EAN
8717249472377

Commentaires

Tweede deel in de serie Italiaanse magistralen met een zwart-witfilm van Giuseppe De Santis. In Riso amaro (1949), bittere rijst, vertelde De Santis over de misère van de seizoensarbeiders in de Italiaanse Po-vlakte. Duizenden vrouwen gingen een maand werken in de rijstvelden en werden uitgebuit door de rijstboeren. In de natte rijstvelden deden ze hun werk gebukt, geplaagd door muggen en hitte. Voor het publiek was deze film indertijd zo aantrekkelijk vanwege de mooie dijen in strakke korte broeken. De Santis zette Silvana Mangano's onverschrokken sensualiteit ook psychologisch in. De Speelfilmencyclopedie gaf 2 1/2 ster: 'De opzet tot een sociaal document in neo-realistische traditie werd overwoekerd door de melodramatische intrige.' Riso amaro is De Santis' meest bekende film en de film waarvoor hij een Oscar-nominatie ontving. In het tekstboekje een bespreking van Joyce Roodnat (chef kunstredactie NRC/Handelsblad).

À propos de Giuseppe De Santis

Giuseppe De Santis, né le 11 février 1917 à Fondi, dans le Latium, et mort le 16 mai 1997 à Rome, est un réalisateur italien, parmi les plus marquants du néo-réalisme des années 1940. Communiste convaincu, ses films sont ponctués d'appels ardents à la réforme sociale.

Il était le frère du directeur de la photographie Pasqualino De Santis.

Biographie

D'abord étudiant en philosophie et en littérature, Giuseppe De Santis entre bientôt au Centro Sperimentale di Cinematografia de Rome. Il devient ensuite journaliste à la revue Cinema, dirigée par Vittorio Mussolini : ses articles sont autant de plaidoyers pour les premiers réalisateurs néoréalistes dont les films, qui tendent à refléter les simples réalités, souvent tragiques, …En lire plus sur Wikipedia