Livre
Néerlandais
Plusieurs formats
Formats accessibles:

De laatste liefde van mijn moeder

Dimitri Verhulst (auteur)

De laatste liefde van mijn moeder

Dimitri Verhulst (auteur)
Genre:
Tijdens een vakantiebusreis komt een 11-jarig jongetje erachter dat hij door de nieuwe relatie van zijn moeder buiten spel is komen te staan.
Titre
De laatste liefde van mijn moeder
Auteur
Dimitri Verhulst 1972-
Langue
Néerlandais
Édition
4
Éditeur
Amsterdam: Contact, 2010
235 p.
ISBN
9789025438180 (paperback)

Plusieurs formats:

Formats accessibles:

Commentaires

Groeten uit het Zwarte Woud

Humor vormt de smeerolie in 'De laatste liefde van mijn moeder' van Dimitri Verhulst

Aan komische en burleske taferelen kun je je in de nieuwe Verhulst overvloedig laven. Maar De laatste liefde van mijn moeder raakt geregeld in het slop. Zo wordt de bustrip van Martine Withofs en haar 'nieuw samengesteld gezin' naar het Zwarte Woud een lange zit. De joligheid wint het te vaak van de wrangheid.

Gegniffel in het openbaar mag vooralsnog niet beschouwd worden als een doorslaggevend literair criterium. Maar toch werd er ik menigmaal op betrapt, oncomfortabel gezeten op een Antwerpse tram, na consumptie van hooguit dertig pagina's van de nieuwe roman van Dimitri Verhulst. Bijvoorbeeld bij deze passage, waarin Verhulst de mensenschuwheid én de schaamte van hoofdpersonage Martine Withofs - gemodelleerd naar zijn moeder - op scherp stelt: "Geruisloos leven, een groter verlangen kende ze niet. Een leven dat mocht bestaan uit zo min mogelijk oogcontact met de anderen. Heel even ha…Lire la suite

De snotaap of de stiefvader

Dimitri Verhulst toont zijn talent voor komedie in De laatste liefde van mijn moeder.

De laatste liefde van mijn moeder. Bij de meeste schrijvers zou zo'n titel een romantisch drama aankondigen. Niet bij Dimitri Verhulst. Wie dit oeuvre een beetje kent, hoort bij het woord 'moeder' het alarm afgaan.

De moeder staat niet hoog aangeschreven bij Verhulst. Herinner u de gierige pin met een 'plaspas' uit De helaasheid der dingen. Of de 'waanzinnig dikke moeder' uit De kamer hiernaast, zijn debuut. (Dat leverde hem toen een gerechtelijke klacht op. Van zijn eigen moeder.)

In De laatste liefde van mijn moeder, Verhulsts tiende boek, wordt zij eindelijk een volwaardig personage. Geen komische karikatuur meer, maar een mens van vlees, bloed en grijstinten. Verhulst brengt begrip op voor Martine Withofs, die een afgrijselijk huwelijk achter de rug heeft. Als de roman begint, lijkt het erop dat Martine het geluk gaat vinden. Ze is gescheiden van haar agressieve dronkenlap. De ellende van vroeger wordt materiaal voor moppen. Ze is verliefd op 'Impens Wannes': zoals …Lire la suite

Dolkomische banaliteit arm in arm met tragiek

In zijn nieuwe roman beschrijft Dimitri Verhulst op dolkomische manier een eerste vakantiereis naar het Zwarte Woud. Maar tegelijk ook het tragische afscheid van een 11-jarig kind van zijn moeder. 'De laatste liefde van mijn moeder' werd al meteen tot 'prequel' van 'De Helaasheid der Dingen' gebombardeerd.

Prequel is een erg lelijk woord dat ontleend is aan de wereld van de Hollywoodfranchises. Het is een vervolgfilm waarvan het verhaal dat van de succesfilm voorafgaat: de jonge Indiana Jones, de jonge Sherlock Holmes enzovoort.

Het nieuwe boek van Dimitri Verhulst omschrijven als prequel is in feite niet correct. De 11-jarige hoofdpersoon uit het nieuwe boek heet Jimmy en niet Gunther zoals in 'De Helaasheid der Dingen'. Als Verhulst werkelijk een prequel had willen schrijven, had hij wel dezelfde voornaam gekozen. Jimmy en Gunther zijn echter allebei semi-autobiografische alter ego's van de schrijver, Dimitri Verhulst. Die autobiografie van Verhulst speelt zo'n grote rol in …Lire la suite

De liefde tussen moeder en kind is niet heilig

Dimitri Verhulst levert met 'De laatste liefde van mijn moeder' opnieuw autobiografisch werk af

Moeder Martine, kijkverslaafd aan een soap met de toepasselijke naam 'Home is where my children are', trekt met haar 11-jarige zoon Jimmy en haar nieuwe liefde Wannes per bus naar het Zwarte Woud. Het speelt zich af begin jaren tachtig. Er is een parallel met de kleine Verhulst. Na een vaderboek, dit moederboek.

"Het stond op mijn lijst van te schrijven dingen", zegt Dimitri Verhulst. "Het past binnen een facet van mijn oeuvre: de meer autobiografisch getinte werkjes die ik wel eens afscheid. Het was intussen toch al weer vier jaar geleden. Ik dacht, we zullen onszelf nog eens belangrijk vinden. Maar zonder het over mezelf te hebben want het gaat over de zelfstandigheid van mijn moeder die haar kind op straat zette. Het is niet dat mijn moeder afwezig is geweest, maar ik had haar tot nu toe redelijk wrang neergezet. Waar ik nu geprobeerd heb een evenwicht te vinden tussen dri…Lire la suite

Terug naar de Helaasheid

Over één week ligt de nieuwe roman van Dimitri Verhulst (37) in de boekhandel, maar wij konden hem nu al lezen. In de opvolger van 'Godverdomse dagen op een godverdomse bol' grijpt Vlaanderens populairste romancier opnieuw terug naar zijn eigen familiegeschiedenis. 'De laatste liefde van mijn moeder' is een ontredderend knap boek.

Mijn moeder? Ik weet niet eens of ze nog leeft

Dimitri Verhulst

In Godverdomse dagen op een godverdomse bol, vorig jaar bekroond met de Libris Literatuurprijs, raasde Verhulst in één grote vloek eigenzinnig door de wereldgeschiedenis, maar in zijn nieuwe roman keert hij terug naar datgene waar hij (nog) beter in is: de condition humaine. Al wat een mens tot mens maakt, maar vooral datgene waardoor het bedrieglijke laagje schijn van zijn lelijkheid wordt afgeschraapt, interesseert Verhulst. Helemaal verwonderlijk is dat natuurlijk niet. Verhulst kende een niet bijster rooskleurige jeugd. Hij was een ongewenst kind, zijn vader dronk en maakte zich schuldig aan huiselijk geweld. Als tiener stond hij er alleen voor en trok hij in bij zijn grootmoeder. Zijn verblijf bij mémé en de zatte nonkels werd het uitgangspunt voor de verfilmde succesroman De helaasheid der dingen.

In De laatste liefde van mijn moeder vinden de gebeurtenissen die ertoe leiden dat zijn moeder haar…Lire la suite

Hilarisch proletarisch

Dimitri Verhulst keert terug naar zijn volkse familie. Alleen concentreert hij zich in De laatste liefde van mijn moeder op zijn mama en haar nieuwe lover zonder zichzelf echt helemaal prijs te geven.

Noem het een prequel. Waar Verhulst in De helaasheid der dingen zijn drankverslaafde vader en drie ooms onsterfelijk in beeld bracht, heeft Verhulst nu het leven met zijn moeder dat daaraan voorafging geportretteerd. Het jeugdige hoofdpersonage Jimmy, Verhulsts alter ego, is nu elf - in plaats van dertien in De helaasheid - en woont bij moeder Martine, die voor het geweld van haar man is weggevucht in de armen van de fatsoenlijke Wannes. Maar Jimmy moet van zijn stiefpapa ('een tatertante gevangen in een jongenslijf') helemaal niets hebben en is ook weinig op mama gesteld: 'Geruisloos leven, een groter verlangen kende ze niet. (...) Haar hele karakter was gebouwd op schaamte.'

Toch is De laatste liefde van mijn moeder niet de afrekening geworden die voor de hand lag. In De helaasheid, dat een echt mannenboek is, had de jeugdige verteller geen goed woord over voor 'de loeders van moeders' in het algemeen e…Lire la suite

'De helaasheid der dingen, daar kan ik er zo nog een paar van kakken. Maar daar heb ik geen zin in', liet Dimitri Verhulst optekenen na zijn monsterhit in 2006. Met Mevrouw Verona daalt de heuvel af en Godverdomse dagen op een godverdomse bol, twee stijlexperimenten, bewees hij dat hij liever zijn grenzen als schrijver wilde verleggen dan te mikken op makkelijk succes. Met De laatste liefde van mijn moeder keert hij nu toch terug naar zijn beproefde succesformule en focust hij op de periode net voor De helaasheid. Zijn moeder, Martine, is pas weg bij haar zuipende echtgenoot en heeft een nieuwe liefde, de wat saaie Wannes. Als die zich het vaderschap van Jimmy, Verhulsts alter ego, wil toe-eigenen, loopt het fout. Het drama speelt zich af wanneer het nieuw samengestelde gezin op vakantie trekt naar het Zwarte Woud. Verhulst beschrijft de gebeurtenissen op reis, maar onderhuids is er voortdurend een spanning aanwezig. Jimmy heeft het duidelijk moeilij…Lire la suite
De nieuwe roman van Dimitri Verhulst (1972) speelt zich andermaal in uitzichtloze kringen van de Belgische samenleving af. Het eerste gedeelte van het boek verhaalt over een groepsreis naar het Zwarte Woud in de jaren tachtig. Kolderiek en met veel stijlvertoon wordt dit verhaal verteld, waarbij de verteller de draak steekt met de ergste vakantieclichés. Een moeder heeft na haar eerste huwelijk (met een ongeremd zuipende man die haar mishandelde) een nieuwe vriend gevonden, Wannes, een fabrieksarbeider. Tussen hem en het 11-jarige zoontje uit het eerste huwelijk van de moeder, Jimmy, botert het niet. Door de nieuwe relatie heeft Jimmy het gevoel zijn moeder kwijtgeraakt te zijn, nog meer wanneer blijkt dat de moeder zwanger is. Het tweede gedeelte speelt zich meer dan zeventig jaar later af, wanneer de 91-jarige Jimmy, filosoof, een bezoek verwacht van zijn bejaarde halfbroer. Was het eerste deel onderhoudend en komisch, het tweede (korte) deel slaat het boek enigszins uit het lood. …Lire la suite

À propos de Dimitri Verhulst

CC BY-SA 4.0 - Image by Michiel Hendryckx

Dimitri Verhulst, né le 2 octobre 1972 à Alost, est un écrivain et traducteur belge.

Biographie

il naît dans une famille brisée et passe une partie de son enfance dans un foyer d'accueil.

Il amorce sa carrière d'écrivain en 1994 par la publication à compte d'auteur de Assevrijdag, un recueil de contes. En 1999, il fait paraître De kamer hiernaast, des récits de littérature d'enfance et de jeunesse pour lequel il est nommé pour le Literair Prijs CNRC. Le roman Niets, niemand en redelijk stil (2000) revient sur sa jeunesse malheureuse, mais De verveling van de keeper (2002) marque un tournant dans son œuvre en raison de sa grande implication sociale et politique. En 2001, il publie un recueil de poésie. En 2005, il traduit en néerlandais Yerma de Federico García Lorca et fait paraître une pièce …En lire plus sur Wikipedia