Livre
Néerlandais

Dit is mijn huis, zei het water

Bouke Billiet (auteur), Daniel Billiet (auteur), Heide Boonen (dessinateur)
Public cible:
9-11 ans et plus
Als de ouders van Joris gaan verhuizen, wil hij niet mee. Dan moet hij zijn vriend Tom, de buurt, de school en de vijver missen. Vanaf ca. 9 jaar.
Titre
Dit is mijn huis, zei het water / Bouke Billiet, Daniel Billiet ; met ill. van Heide Boonen
Auteur
Bouke Billiet Daniel Billiet
Dessinateur
Heide Boonen
Langue
Néerlandais
Éditeur
Hasselt: Afijn, 2006
57 p. : ill.
ISBN
90-5933-090-0

Commentaires

'We verhuizen,' zei papa, en hij nam mama's hand in de zijne." Ouders geven hun kleine kinderen doorgaans weinig of geen inspraak bij dergelijke ingrijpende beslissingen, maar deze openingszin zegt dat er iets onwrikbaars is aan het besluit. Papa en mama nemen samen stelling in, Joris en Elke zullen er zich hoe dan ook moeten bij neerleggen. Voor Elke zijn er niet zo veel problemen, ze is pas vijf, maar Joris heeft het moeilijk: "Is er een tuin met voetbal?", "Verhuizen de buren mee?", en vooral, "hoe moet het met Lize?" Moeilijke vragen blijkbaar, want papa wordt er boos van. Joris' besluit staat vast, hij verhuist niet mee. In wat volgt, worden de voorbereidingen voor de verhuis getroffen, terwijl Joris er tobbend bijloopt. Hij ziet de barst in de badkamerspiegel en denkt aan Lize, hij zoekt zijn speelgoed bij elkaar en Lize is van de partij, hij verhuist haar strips en haar kleren, maar Lize zelf kan niet mee. Ze woont namelijk in de vijver achter in de tuin, sinds ze daar was uitg…Lire la suite
Zijn ouders mogen dan besloten hebben te verhuizen, Joris is niet van plan mee te gaan. Daar heeft hij zo zijn redenen voor: zijn vriend Tom, de buurt, de school en de vijver. Want in die vijver woont Lize en die wil hij niet alleen achterlaten, maar daarover kan hij met niemand praten. In de loop van het verhaal wordt duidelijk wie die Lize is met wie Joris zo'n innige band heeft. Ze is zijn net iets oudere tweelingzusje dat bij het spelen in de vijver verdronken is. Met doeltreffende eenvoud vertelt het verhaal hoe Joris het gemis van zijn zusje een plaats heeft gegeven in zijn leven, in zijn gedachten. Korte flashbacks geven een beeld van hoe ze ooit met elkaar omgingen. Zo vanzelfsprekend als bij Joris, zo moeizaam is bij de ouders, vooral bij de vader, de omgang met het verlies. Hoekige zwart-witillustraties (linoleumsnedes) begeleiden dit gevoelige verhaal over de verwerking van een gemis. Vanaf ca. 9 jaar.

Dit is mijn huis, zei het water

“We verhuizen”, zei papa. ‘We’, dat waren mama, papa, Joris en zijn zusje Elke. Maar niemand dacht aan Lize in de vijver. Het was dan ook Joris’ geheim en hij was niet van plan het aan iemand te vertellen. Joris verzet zich, hij pakt steeds opnieuw zijn spulletjes uit, die mama en papa in dozen hadden gestopt. En op een dag is heel het huis leeg, ze verhuizen. Joris krijgt een nieuw vriendje maar hij wil Lize terughalen, die nog steeds in de vijver van hun oude huis woont. Joris gaat stiekem terug naar de vijver en vult lege flessen met modder en water uit de vijver. Lize moet mee! Wat Joris nog niet wist, was dat er achter hun nieuwe huis ook een vijver ligt, voor Lize! Een gevoelig verhaal met een prachtige titel, dat op het eerste gezicht over verhuizen gaat, maar onderliggend een veel zwaarder thema ter sprake brengt: een gestorven zusje. Lize was Joris’ tweelingzusje en ze is verdronken in de vijver in de tuin. Joris ontkent haar dood en in zijn fantasie leeft ze verder in de vij…Lire la suite