Boek
Nederlands
Een tot monsterlijke dikte uitgroeiende jongen sluit zich als gevolg van wrede pesterijen steeds meer af van zijn omgeving.
Titel
Arend
Auteur
Stefan Brijs
Taal
Nederlands
Editie
5
Uitgever
[Amsterdam]:: Eldorado, 2008
269 p.
ISBN
9789047100324 (paperback)

Besprekingen

Voor het ongeluk geboren

Stefan Brijs (1969) is niet van plan snel uit het literaire landschap te verdwijnen. 'Ik zal schrijven tot ik erbij neerval,' klinkt het beslist. Even gedecideerd praat Brijs over 'een omvangrijk oeuvre' waar hij ooit op wil terugblikken. Met omvangrijk is bedoeld: 'een plank van een paar meter'. Goed nieuws, want de auteur wordt per centimeter beter. Na een nogal gekunstelde debuutroman, De verwording (1997), en een zeer lezenswaardige, maar nog overduidelijk door zijn vriend Jeroen Brouwers beïnvloede essaybundel, Kruistochten (1998), publiceert Brijs nu Arend, een gedurfde, volstrekt unieke en ontroerende roman.
'Arend had nooit geboren mogen worden." Wie een roman zo inzet heeft lef. Niet alleen is die openingszin een open doel voor tot sarcasme geneigde critici, ook vat Brijs aldus reeds aan het begin de hele roman samen. De volgende 270 pagina's moet de auteur het zonder spanningsboog doen. Je moet al van goeden huize komen om na zo'n zin nog een echte pageturner te laten volgen.

Brijs nam nog meer risico's. Zo is de hoofdfiguur niet van de soort die zich makkelijk tot identificatie leent. "Drie weken na zijn verwekking mat hij reeds zes millimeter, ruim het dubbele van zijn leeftijdgenootjes." Arend zal zich ontwikkelen tot een buitenmaats groot en corpulent kind. Het maakt hem tot voorwerp van spot voor andere kleuters.

Met zijn moeder heeft Arend het al evenmin getroffen. Anna is een alleenstaande vrouw die op haar vijftiende verkracht werd door haar vader. Op haar dertigste laat ze zich insemineren, in de stellige overtuiging dat ze een dochter ter wereld zal brengen. Haar …Lees verder

Wie hoog vliegt

Stefan Brijs is de antithese van de literaire vergetelheid. In het spoor van zijn grote voorbeeld Jeroen Brouwers heeft hij de voorbije jaren enkele verdofte namen uit het Vlaamse literaire verleden even terug naar het heden gehaald. In Brijs' langere stukken voor De Morgen waren dat nog duidelijk smeekbeden om weggedeemsterde schrijvers als Maurice Gilliams terug te lezen. In zijn recentste portretten voor De Standaard der Letteren verschoof het zwaartepunt. De behandelde namen kwamen iets minder uit het epicentrum van onze roemruchte letterkundige geschiedenis. De figuren waren al meer pittoresk dan miskend. Het leek Brijs niet zozeer te gaan om het literaire belang van die bestofte reputaties, maar eerder om de geur van het verleden zelf. In de man die dit alles tot zijn taak rekent, schuilt een romanticus. Dat blijkt ook uit zijn romans. Brijs debuteerde in 1997 met De verwording , een wel erg hooggestemde roman noir . De opvolger ervan heet Arend , over het te korte lev…Lees verder

Opperste regisseur of ultiem slachtoffer

Zo zwaarmoedig Stefan Brijs dit tranendal bekijkt, zo luchthartig schaatst Arnon Grunberg over het leven. Toch hebben ze heel wat met elkaar gemeen. Een gesprek met een Vlaamse jonge belofte en een portret van Hollands literaire clown bij uitstek.

NOOIT ERG GENOEG DRIE STATIES ONELINERS EN WISECRACKS

CULTUUR - BOEKEN

Hoe omgaan met de pijn van het zijn? Arnon Grunberg laat zijn personages zoveel mogelijk kunstige vluchtroutes ensceneren om aan zichzelf te ontsnappen. Maar uiteindelijk houdt de pijn nooit op en blijft er een fundamenteel gemis knagen. In zijn nieuwste roman Fantoompijn wordt al van in de titel duidelijk gezinspeeld op het menselijk tekort. Grunbergs personages zijn voortdurend op zoek naar nieuwe levensvormen om de pijn van de eenzaamheid te verdoven. Maar ten slotte lopen de uitbraakpogingen, hoe acrobatisch ook, af met een sisser: 'Publiek, acteur, decorontwerper, schrijver, belichter, souffleur, brandweerman, cameraman, grimeur, kaartjesverkoper. Deze eenzaamheid was mijn kunstwerk; jammer dat niemand het kon zien, het was zo mooi.' Zo verzucht Robert Mehlman op het einde van zijn avontuurlijke schrijversleven dat hem roem heeft gebracht na een onverwachte bestseller over de Pools-joodse keu…Lees verder

Arend had nooit mogen geboren worden. Alleen al de manier waarop en de reden waarom hij verwekt wordt, laten vermoeden dat het moet mislopen. Arend wilde ook niet op de wereld komen, maar het ongeboren kind heeft niets in de pap te brokken en moet zich onderwerpen aan de wetten van de natuur. Arend is een bijzonder kind, althans de verteller zorgt ervoor dat hij reeds als embryo een eigen willetje heeft en uit pure balorigheid jegens de vrouw die besloten heeft een kind te baren, gaat hij zich verzetten en haar ongemak en pijn bezorgen. Als boreling is hij reusachtig en de moeder, die altijd een meisjeslichaam heeft gehad, is door de zwangerschap zo uitgedijd dat ze ook na de bevalling wanstaltige proporties blijft behouden. En Arend heeft maar één verweer, het universele verweer van de hulpeloze baby: huilen. Zijn gehuil drijft de moeder tot wanhoop en spoedig beseft ze dat haar beslissing een kind te nemen, misschien niet zo doordacht was als ze vermoed had. Arend wordt een ongewens…Lees verder
Uitvoerige roman in drie afdelingen: uitkomen - uitgroeien - uitvliegen, onderverdeeld in talrijke hoofdstukjes, over een jongetje Arend dat al vóór zijn geboorte (!) monsterlijk groot en vet is, en eigenlijk niet wil leven maar naar de dood verlangt. Zijn moeder sluit hem uit pure onmacht op, overlaadt hem met verwijten, waarop de baby, de peuter en de scholier alleen met hardnekkig huilen en schreeuwen reageert. Wanneer buurman, peuterjuf en tante even aandacht aan hem schenken, slagen zij er soms in toegang te krijgen tot zijn autistische wereld. Omgeving, thuis en school zijn evenzovele oorden van geestelijke verwaarlozing, waar verwijten, pesterijen en gesar voortdurend aan de orde zijn. Arend wil aan dit gruwelijk leven ontsnappen en toont zich geobsedeerd door vogels. Aan een verzameling bizarre vleugels klampt hij zich wanhopig vast. De auteur kiest voor een volwassen perspectief, vanwaaruit de jongen zichzelf beschouwt en op die wijze enigszins kan bevroeden wat zijn eigen ge…Lees verder

Over Stefan Brijs

CC BY 3.0 - Foto van/door librairie mollat

Stefan Brijs (Genk, 29 december 1969) is een Vlaams schrijver.

Jeugd en opleiding

Brijs woonde jarenlang in zijn geboorteplaats en ging daar ook naar school. In 1990 studeerde hij af als onderwijzer en begon als opvoeder aan zijn vroegere middelbare school, het Sint-Jozefinstituut te Bokrijk, Genk te werken. Sinds 1997 schrijft Stefan Brijs romans en essays, en artikelen en recensies voor onder meer de boekenbijlagen van De Morgen en De Standaard. Begin 2003 verruilde hij Genk voor Koningshooikt, een deelgemeente van Lier. Sinds 1999 schrijft Brijs voluit.

Debuutroman en essays

Stefan Brijs debuteerde in 1997 met De verwording, een magisch-realistische roman. Na zijn debuut zwierf Brijs over Vlaamse begraafplaatsen, op zoek naar de resten van zijn literaire voorgangers, onder wie Gustaaf Vermeersch, Richard Minne, Maurice Gilliams en Karel van de Woestijne…Lees verder op Wikipedia