Boek
Nederlands

Ik ben de sterkste van de hele wereld

Mario Ramos (auteur)

Ik ben de sterkste van de hele wereld

Doelgroep:
Vanaf 3-5 jaar
Genre:
Een wolf wil weten wie de sterkste van de wereld is. Iedereen zegt dat de wolf het gevaarlijkst is tot hij een draakje tegenkomt. Prentenboek met paginagrote kleurige illustraties en een korte tekst. Vanaf ca. 5 jaar.
Extra onderwerp
wolven, prentenboeken
Titel
Ik ben de sterkste van de hele wereld
Auteur
Mario Ramos
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Frans
Oorspr. titel
C'est moi le plus fort
Uitgever
Amsterdam: Hillen, 2003
[28] p. : ill.
ISBN
9789076766720 (hardback)

Besprekingen

In Ik ben de sterkste van de hele wereld wordt op een ludieke manier aangetoond dat alles relatief is, en dat je maar beter niet te hoog van de toren kunt blazen. De auteur/illustrator doet dit aan de hand van een wolf. Deze wolf wandelt door het bos en vraagt aan iedereen die hij tegenkomt wie de sterkste van de wereld is. Natuurlijk antwoorden het kleine konijntje, Roodkapje, de Drie Biggetjes en de Zeven Dwergen allemaal verschrikt: "Dat bent u, meneer de Wolf". De wolf wordt er heel trots en stoer van en roept zichzelf uit tot Koning Wolf de Verschrikkelijke. Maar dan botst hij op "een soort pad met een wipneus", en die geeft niet het verwachte antwoord. Het diertje noemt namelijk zijn mama het sterkste van de hele wereld. De wolf begint te schelden dat het een lieve lust is, tot... hij de mama van het draakje te zien krijgt. Dan roept hij zichzelf opeens uit tot "een lief, klein wolfje en anders niets" en gaat hij er gauw vandoor.

De illustraties bij dit korte, grap…Lees verder
Na gegeten te hebben wil een wolf weten hoe anderen over hem denken. Aan kleinere bosbewoners als Langoor, Roodkapje, de Drie Biggetjes en de Zeven Dwergen vraagt de (paginagrote) wolf wie de sterkste is. In alle gevallen beamen de anderen dat de wolf de grootste, sterkste en gevaarlijkste van de hele wereld is. Een klein draak echter antwoordt vervolgens: mijn mama!, waarna de wolf in woede uitbarst. Totdat hij mama ziet, haar een fijne dag toewenst en afdruipt. Door afsnijdingen in de paginagrote, geheel gekleurde illustraties wordt de beslotenheid van het bos geaccentueerd en de betrokkenheid van de 'lezer' verhoogd. De dialogen worden gevoerd op 'witte' pagina's; enkel de gesprekspartners zijn afgebeeld. Het gehanteerde kikvorsperspectief komt bijzonder tot haar recht wanneer mama draak wordt getoond met enkel de onderbuik en achterpoten. Beschaduwing op de wolf ondersteunt de sfeer; het gebruik van dikke zwarte contourlijnen in het algemeen bevordert de herkenbaarheid. De tekst i…Lees verder