Boek
Nederlands

En de zee nam Eben mee

Kristien Dieltiens (auteur), Karien Deroo (illustrator)
+1
En de zee nam Eben mee
×
En de zee nam Eben mee En de zee nam Eben mee
In de reeks:
Doelgroep:
Vanaf 9-11 jaar
Na de zoveelste verhuizing raakt Berthe steeds verder verstrikt in haar verdriet om het verlies van haar broer Eben. Wanneer de band met de overige familieleden verslechtert, weet Berthe niet meer wat ze moet doen. Vanaf ca. 10 jaar.
Titel
En de zee nam Eben mee / Kristien Dieltiens ; ill. Karien Deroo
Auteur
Kristien Dieltiens
Illustrator
Karien Deroo
Taal
Nederlands
Uitgever
Hasselt: Clavis, 2005
112 p. : ill.
ISBN
90-448-0503-7

Besprekingen

Groot verdriet

'En de zee nam Eben mee', het nieuwe boek van de Beernemse jeugdauteur Kristien Dieltiens, is een gevoelig verhaal geworden over een meisje van elf dat in haar eentje vecht tegen een groot verdriet. Berthes vader werkt voor de ambassade. Voor de zoveelste keer moeten ze verhuizen. Het mag dan al naar Miami zijn, Berthe heeft er geen zin in. Na wat er met haar tweelingbroer Eben is gebeurd, heeft ze nergens nog zin in. Mama is ziek en ver weg, papa sluit zich op in zijn werk en haar broer Wietse doet vervelend. Ze voelt zich meer en meer alleen. Langzaam aan verliest ze zich in de wereld van haar gedachten, zachte dromen en mooie herinneringen. Pas nadat Wietse zijn zus redt van een gewisse dood, kan ze het verleden beginnen te verwerken.

Met haar nieuwe boek slaagt Kristien Dieltiens erin gevoelige thema's als schuldgevoelens, verdriet en rouwen bij kinderen bespreekbaar te maken.

Na de dood van haar tweelingbroer Eben worstelt Berthe met verdriet en met een schuldgevoel. Zij vindt nergens steun. Haar vader stort zich als druk bezette kanselier bij de ambassade in zijn nieuwe job in Miami, Florida; haar moeder verdween na de dood van Eben in een psychiatrische instelling en puberbroer Wietse pest en treitert haar. Berthe trekt zich in zichzelf terug. In haar droom laat ze zich door Eben lokken naar het Blauwe Land achter de bergen, waar ze niet meer hoeft te denken, en overdag zoekt ze zijn gezicht in een schilderijtje van de kleine prins of in het blauwe water waarin hij verdronk. Kristien Dieltiens kleedde het verhaal zorgvuldig in. De drukkende hitte van Miami snijdt langzaam Berthes levensadem af, de kleur blauw linkt verleden en heden aan elkaar, de reacties van Wietse zijn in korte confrontaties met Berthe psychologisch verhelderend, flashbacks lichten de lezer met mondjesmaat in over het voorbije drama. Een gesprek tussen de ambassadeur en vader over Ber…Lees verder
Berthe is met papa en broer Wietse verhuisd naar Florida. Het verlies van haar broertje Eben (staat voor spontaniteit en warmte), die ooit in zee verdronk, gaat een steeds grotere rol in haar leven spelen. Dat komt ook doordat ze haar moeder mist, die ziek in België is achtergebleven, haar band met Wietse verslechtert en ze haar vader steeds minder ziet, die opgeslokt raakt door zijn werk. Berthe kampt met schuldgevoelens en dreigt haar greep op de werkelijkheid te verliezen. Een bij vlagen heel ontroerend, invoelend, maar ook beklemmend boek dat de lezer meevoert in de koker van een depressie. 'In de verte flakkeren spiegelplekken waarboven de warme lucht in kleurige kronkels danst. Grillig en benauwend. De lucht is moeilijk in te ademen en Berthe voelt de zwaarte op haar schouders drukken.' De taal is schrijnend nuchter en daarin bijna poëtisch. 'De spiegel is gebroken zonder scherven.' Het tweede deel van het laatste hoofdstuk is helaas voorspelbaar en tamelijk onzorgvuldig. Bijzo…Lees verder

En de zee nam Eben mee

Drie kinderen met een verantwoordelijkheid te groot voor zulke kleine handen. Eén moment van onoplettendheid en een zee van leegte. Na de dood van Eben is niets meer hetzelfde in het leven van Berthe, zijn tweelingzus. Eben is er niet meer, Berthe, haar grote broer Wietse en papa verhuizen naar Miami en mama is ziek. Berthe staat er alleen voor en alleen water brengt haar rust en brengt haar weer dichter bij Eben. In dit gevoelige verhaal wordt het beeld geschetst van een meisje overmand door verdriet. Een verdriet waarmee ze nergens terecht kan en waar ze zelf niet uit geraakt. Een verdriet dat enkel lijkt opgelost te kunnen worden door er niet meer te zijn. Met voorzichtige en tedere woorden schrijft Kristien Dieltiens hier een verhaal over een niet alledaags thema. Een verhaal over een kind dat uit het leven wil stappen, bewust of onbewust. Een verhaal voor kinderen die houden van ontroerende boeken of een verhaal voor kinderen die er zelf mee te maken krijgen. Het is geschreven…Lees verder

Over Kristien Dieltiens

Kristien Dieltiens (Antwerpen, 27 september 1954) is een jeugdauteur. Ze werkte sinds 1974 met kinderen die de inspiratiebron zijn voor haar boeken. Ze gaf les in de steinerschool van Brugge. Nu werkt ze voltijds als auteur en illustrator en geeft lezingen voor alle leeftijden. Veel van haar boeken zijn vertaald.

Haar eerste jeugdroman, getiteld Olrac, verscheen ook in Duitse vertaling en kreeg in 2002 de prijs van de Vlaamse Kinder- en Jeugdjury. Over Dieltiens verscheen in 2011 'VWS-cahier' 264 van Jet Marchau.

Selectieve bibliografie

  • De gouden bal (1997)
  • Olrac (12/10 2000)
  • De moedervlek (2002)
  • Kokkerellen (2002)
  • Bloemen op de muur (2003)
  • Ik ben nummer dertien (2004)
  • Aude (2005)
  • De nieuwe knecht van Sinterklaas (2005)
  • De stille pijn van Luca (2005)
  • En…Lees verder op Wikipedia

Suggesties