Boek Nederlands

Nopjes

Klaas Verplancke (auteur)

Nopjes

Klaas Verplancke (auteur)
  • Vanaf 3-5 jaar
Genre:
Het vrouwtje Nopjes bouwt een heel groot huis, maar haar dierenvrienden laten haar zien dat ze van daaruit de natuur niet meer kan zien en ze weigeren dan ook te komen logeren. Prentenboek met gekleurde tekeningen met een bijzonder perspectief. Vanaf ca. 5 jaar.
Onderwerp
Vriendschap Wonen
Extra onderwerp
eenzaamheid vriendschap wonen
Titel
Nopjes / een verhaal van Klaas Verplancke
Auteur
Klaas Verplancke
Taal
Nederlands
Uitgever
Wielsbeke: De Eenhoorn, 2005
[32] p. : ill.
ISBN
90-5838-279-6 9789058382795 (hardback)

Beschikbaarheid en plaats in de bib

Besprekingen

De aardbol, een ei

De veelgelauwerde illustrator Klaas Verplancke is een man van uitersten. Soms komt hij lichtvoetig en humoristisch uit de hoek, dan weer gaat hij de filosofische toer op. Met Reus en Nopjes schreef en tekende hij twee filosofische prentenboeken over de kracht van verhalen en verbeelding.

Verplancke schrikt er niet voor terug de harmonie abrupt te doorbreken

DIT jaar werd naast Anne Provoost en Gerda Dendooven ook Klaas Verplancke genomineerd voor de Cultuurprijs jeugdliteratuur. Dendooven werd laureaat, maar Verplancke werd door het publiek van radio Klara uitgeroepen tot favoriet. Dat is niet zo verwonderlijk, want deze schrijver en illustrator verenigt veel tegengestelden in zich op een wonderlijk harmonieuze manier. Soms toont hij zich lichtvoetig, luid lachend, met prenten vol humor en dubbele bodems. Soms is hij kwetsbaar, filosofisch en tast hij vol verwondering de binnenkant van het bestaan af. Als virtuoos tekenaar slaagt hij erin om die uitersten te vangen in rijk geschakeerde beelden die een zeer heterogeen publiek bekoren. Zijn nieuwste boeken, Reus en Nopjes , sluiten aan bij de filosofische verhalen Jot (2000) en Wortels (2003). In al deze boeken neemt Verplancke ook de tekst voor zijn rekening. Een speels detail is dat, als je Reus en …Lees verder

Sinds Jot en Wortels ontwikkelt Klaas Verplancke naast zijn talent als illustrator ook steeds duidelijker zijn schrijverschap. Zijn nieuwste prentenboeken Nopjes en Reus kunnen apart, maar liever nog in dialoog met elkaar gelezen worden. Als je ze naast elkaar op tafel legt, vormen de covers één prent, alsof Nopjes op de rug van Reus zit, en verschillende thema's en elementen vinden in de twee verhalen een echo.

Hoewel de boeken gelijkenissen vertonen, hebben ze duidelijk een eigen stijl. Alleen al de hoofdpersonages zijn compleet verschillend. Nopjes is een klein dametje met omslagdoek dat een huis bouwt op een lege plek. Al op de eerste bladzijde van dit boek toont Verplancke zowel zijn kunnen als schrijver en als illustrator. Weinig illustratoren kunnen een lege plek zo krachtig en veelzeggend neerzetten als Verplancke. Bovendien valt in elk hoekje iets te zien wat later in het verhaal zal terugkomen: bij het herlezen ontdek je steeds meer zulke v…Lees verder
Het vrouwtje Nopjes bouwt een huis met wel honderd miljoen duizend stenen op een plek waar je zelfs met z'n tweeën niet alles tegelijk kunt zien. Als de vrienden Mees, Beer, Eend en Koe een voor een langskomen, beseft ze dat ze achtereenvolgens het uitzicht op het bos, de berg, de vijver en de wei mist. Dus breekt ze eerst één muur, dan de tweede, derde en vierde muur af, tot ze alleen nog een dak boven haar hoofd heeft. Dan komen haar vrienden wel logeren! De tekst wordt steeds bijna woordelijk herhaald. Ietwat surrealistische, paginagrote tekeningen in gemengde techniek op linnen (inkt, krijt, verf). Het perspectief van de platen is vaak bijzonder: veelal veel muur of grond met aan de uiteinden de figuur van Nopjes en een van de andere personages: dit geeft een wat desolaat gevoel. Op de tekstpagina's staan soms kleinere zwart/grijze potloodtekeningen. Op de kaft een tekening van Nopjes, bouwend aan een schoorsteen tegen een gele achtergrond. Een fantasievol, poëtisch prentenboek me…Lees verder

Nopjes

Het begint als een sprookje: “er was eens … een plek waar zo weinig gebeurde, dat elk woord er één teveel was.” En toch, “voor wie om zich heen keek was er veel te zien.” En ja hoor, als je de prent goed bekijkt, dan valt er overal leven te bespeuren, ook al lijkt hij op het eerste gezicht strak en statisch. Op die open plek bouwt Nopjes haar huis. Ze gebruikt bakstenen en pannen, en ze heeft een deur. Maar als alles klaar is, is het vanbinnen erg donker. Het klopt niet, vindt ze. “Het lijkt alsof de nacht hier woont.” Het huis biedt wel bescherming, maar tegelijkertijd sluit het haar af van het licht, van contact met de anderen. Daarom zet ze de deur open. Aan de dieren die voorbijkomen, vraagt ze wat ze van haar huis vinden. Die missen resp. het licht, de berg, de vijver, de wei … Telkens haalt ze een muur weg, totdat ze enkel nog de deur en het dak overhoudt. En toch blijft ze alleen. “Maar in m’n eentje is er niks aan, dacht ze.” Dan wordt er op de deur geklopt, en alle dieren kom…Lees verder