Dvd
Zweeds

Geschreeuw en gefluister

Ingmar Bergman (regisseur), Harriet Andersson (acteur), Kari Sylwan (acteur)
Familiedrama. Een jonge vrouw ligt op sterven en wordt verzorgd door haar dienstmeid Anna en haar twee zusters. Het is een tijd van overdenkingen en herinneringen
Onderwerp
Man-vrouwrelatie
Titel
Geschreeuw en gefluister
Andere titel
Viskningar och rop
Regisseur
Ingmar Bergman
Acteur
Harriet Andersson Kari Sylwan Ingrid Thulin Liv Ullmann Erland Josephson
Taal
Zweeds
Uitgever
Haarlem: Moskwood Media, [jaar van uitgave niet vastgesteld]
1 dvd-video
Oorspr. opname
1972
Speelduur
88 min.
Aantekening
Zweeds gesproken Ondertiteling: Nederlands
ISBN
90-59391-02-0 9789059391024

Besprekingen

Zweedse speelfilm uit 1972 van Ingmar Bergman, met Harriet Andersson, Liv Ullmann, Ingrid Thulin. De Speelfilmencyclopedie geeft 4 sterren: 'Een vrouw die berustend op sterven ligt, wordt bezocht door haar twee zusters en hun echtgenoten. Hun egoïsme en huwelijksproblemen worden in de confrontatie met de dood levensgroot, zodat de enige die echt aan stervensbegeleiding doet de moederlijke en religieuze huishoudster is. De samengebalde situatie geeft een compleet beeld van het eerdere leven van de drie zusters, hun genegenheid en rivaliteit, en stelt falend woordelijk contact tegenover lichamelijk troostend contact waarvoor alleen de huishoudster niet terugschrikt. Uitzonderlijke spelprestaties binnen de uitsluitend in de rood en wit gehouden decoratie in een van de beste van de latere Bergman-films.' Oscar voor Beste cinematografie 1974. Ala extra foto's.

Over Ingmar Bergman

Ernst Ingmar Bergman (Uppsala, 14 juli 1918 – Fårö, 30 juli 2007) was een Zweeds toneel- en filmregisseur met een oeuvre van 40 films.

Biografie

Bergmans vader was een luthers predikant waardoor hij opgroeide omringd door religieuze beelden en theologische discussies. Hij ging naar de Universiteit van Stockholm, waar hij interesse in theater en later ook in film kreeg. De jonge Bergman zag films van Zweedse cineasten als Stiller en Sjöström, diep geworteld in de theatertraditie en de dramatiek van de stomme film. Bergmans eerste naoorlogse films getuigen van een geloofscrisis en een desinteresse voor de samenleving, na de ontnuchtering van een gehele generatie die getuige is geweest van een inferno. Als reactie concentreert hij zich op het individu. Film staat gelijk met psychodrama met duidelijke formele beïnvloeding van het theater en de vroegere expressionistische cinema. Mede daardoor gaan zijn films meestal over existentiële…Lees verder op Wikipedia