Boek
Nederlands

Een jaar met duizend dagen : een leven met Alzheimer

Berit Degnaes (auteur)
+1
Een jaar met duizend dagen : een leven met Alzheimer
×
Een jaar met duizend dagen : een leven met Alzheimer Een jaar met duizend dagen : een leven met Alzheimer

Een jaar met duizend dagen : een leven met Alzheimer

Genre:
Autobiografisch relaas van een vrouw, van wie het leven drastisch veranderde door de ziekte van haar echtgenoot.
Onderwerp
Dementie
Titel
Een jaar met duizend dagen : een leven met Alzheimer
Auteur
Berit Degnaes
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Noors
Oorspr. titel
Aret med tusen dager
Uitgever
Antwerpen: Houtekiet, 2007
152 p.
ISBN
9789052409313

Besprekingen

Richard was pas 52 toen hij moeilijkheden kreeg bij zijn normale dagelijkse doen en denken. Hij begon te lopen als een bejaarde, en ook de manier waarop hij uit een gesprek viel en de tijd die hij nodig had om antwoorden te formuleren, riepen bij zijn levensgezellin Berit vragen op. Het was pas ettelijke onderzoeken later dat de diagnose werd gesteld: de ziekte van alzheimer, een ziekte die gekenmerkt wordt door het geleidelijk verlies van de hersenfuncties. De patiënt verliest langzaam de controle over zijn verstandelijk vermogen, het contact met de werkelijkheid verdwijnt langzaam en het vergeetproces verergert naarmate de tijd verder tikt. Dit bemoeilijkt het dagelijkse leven, en Richard werd bijgevolg een expert op het gebied van bedriegen en een kei in het verzinnen van smoesjes.

Dit boek neemt je mee in het leven van Richard en Berit. Het is een openhartige en onbevangen getuigenis over het verdriet, de breekbaarheid, de verwarring, de twijfels, over hoe de ziekte hun lev…Lees verder
Dit boek neemt je mee in het leven van de 52-jarige alzheimerpatiënt Richardt en zijn levensgezellin Berit Degnaes. Het is een openhartige getuigenis over hoe de ziekte hun leven drastisch veranderde en hoe het hersenletsel uiteindelijk ook een gezinsletsel werd. Degnaes beschrijft op een nuchtere manier wat er met haar man en haarzelf gebeurde. Zo vertelt ze dat ze zowel haar sociale leven als haar toekomstperspectieven verloor, en dat ze een verzorgersrol kreeg toebedeeld die ze niet wenste. Het verdriet bij het zien van haar geliefde, die al stierf terwijl hij eigenlijk nog in leven was, overheerst het boek. Richardt was veroordeeld tot een leven in een instelling, waar hij uiteindelijk ook stierf. De auteur richt haar woede dan ook op de maatschappij, die haar man niets beters te bieden had dan een verpleegtehuis. De eerlijke, vaak harde en rake toon van het boek, maakt het erg herkenbaar voor andere naasten van alzheimerpatiënten. Voor hulpverleners biedt het boek dan weer een ka…Lees verder